... toch nog eens een post op deze blog. Geheel in de sfeer van de verkiezingen:
By the way, vind je ook niet: blogging is so very 2004. Microblogging lijkt nu je van het. Eerlijk gezegd houd ik er wel van, al is het maar omdat het mijn luiere kant prima uitkomt... :-)
Read in the 'Weekbode' (a local paper, freely translated as the Weekly Messenger) of Friday 10 April 2009: "Malak is the first child of Nissring Dahabra and Jalal Mohamad, living in Burg 53/3 in Torhout. The girl was born on Thursday 2 April at St Rembert hospital." Just a small item, nicely tucked away inside the paper. Another one from the same edition: "Achiel Cuylle and Rudy Onraedt sealed their three-year relationship with a wedding. They are currently living in Edewallestraat 21 in Handzame."
No big deal, you'll probably think. And you're right: normally this is not a big deal. But still, both items made me smile. After all, let's face it: the part of the world where I live is not exactly the most metropolitan of regions on the planet. Not that we are living beyond the 'End of civilisation' sign (we have internet and digital tv, imagine that), but we are not exactly at the apex of an 'everything goes' mentality either.
Not that I mind that much. At least not anymore. There used to be a time I couldn't get away from the stifling atmosphere of small town West-Flanders. Nowadays I almost welcome the slower evolution into these postmodern times. A gay marriage and the everyday context in which a small 'new Belgian' is introduced to the world being subtle signs of it...
Change does not always come through big events, nor is it only to be discoverd in massive newspaper headlines. Sometimes the biggest changes are found in smaller print too.
I am so looking forward to my retirement. Yes, already... I just can't wait:
Hat tip to my colleague Jacques A., who's almost there...
De helm nonchalant boven op het hoofd. De obligate pet, de postpuberale pukkels. De stoere sigaret wat onhandig tussen de dunne vingers. Ik herken het deuntje dat hij probeert te fluiten niet meteen. Zijn schichtige blik doet me even opkijken.
Toegegeven, ik ben er niet trots op. Maar ik slaag er toch niet meteen in de beelden uit mijn geestesoog weg te zappen. Kim De Gelder. Ach, niet onnozel doen. Het is toeval dat die snotneus hier rond de buitenschoolse opvang hangt. Hij wacht gewoon op een maat, of op zijn lief...
Iedereen beroemd. Of iedereen verdacht? De media als personage uit een Asterixverhaal. De intrigant, weet u nog? Het ene moment pleit een hoofdredacteur ervoor om met nuance het geval K te coveren en laat het vervolgens breed uitsmeren in zijn krant, pagina's na elkaar. De oproepen om datgene te doen wat men blijkbaar al lang niet meer kan laten. De ontkenning van de verslaafde.
Vorige week nog fietste ik vrolijk fluitend door de platte polders van de Westhoek. Een lichte bries in de rug, de zon zacht en zalig in het gezicht. Niets kon mijn vroegtijdige lentelichtheid verstoren. Tenzij mijn eigen domheid, zo bleek... Ken je dat? Fm-radiootje op de gsm? Oortjes in en fietsen maar?
Wachten tot het nieuws dat amper tien minuten later zou beginnen kon niet. Speciaal nieuwsbericht met Trui Demaré. Winnenden is intussen in het collectief geheugen gegrift. Dankzij de vele uren en talloze pagina's media-aandacht die ook al zijn gevolgd.
Fluitend door het leven gaan... Je moet er verdomme hard je best voor doen.
Space: the final frontier. These are the voyages of the starship Enterprise. Its mission? To explore strange new worlds. To seek out new life and new civilisations. To boldly go where no man has gone before...
And yes, this is where the taa tata taa tata taa begins. Anybody who's ever watched Star Trek will know these words. Perhaps even by heart. I must have heard them thousands of times. But only today it struck me. THEY ARE WRONG!
Space is not the final frontier. Time is. Or the sheer lack of it, constantly and smugly laughing in our faces. Where is the new Einstein when you need him? Where is that breach in the space-time continuum? And where in this universe is my bloody 'to do' list?
De krokusvakantie zit er bijna op. Gedaan met kregelige kinderen die niets liever doen dan zich verveeld en vadsig voor de kijkbuis neervlooien. Tenzij je ze met een welgemikte... Euh, laat maar.
Gedaan ook met de verkeersluwe wegen tussen huize Cornelus en pakweg Campus Bijlokehof.Want als er één iets opvalt in de vakantie: wat kun je toch behoorlijk vlot rijden! Toegegeven, de klassieke pijnpunten richting centrum van het land zijn niet allemaal met de hordes latten lovers richting Alpen mee verhuisd. Maar wie zich, zoals ik, een beetje in de periferie van onze zakdoek ophoudt, merkt vast en zeker een verschil.
Conclusie? Scholen zijn de oorzaak van veel verkeersellende. Niet de scholen op zich, natuurlijk. Neen, beste lezer, op zoveel kortzichtigheid zult u mij vandaag niet betrappen. Maar het feit dat veel, zoniet haast al onze landgenoten tussen pakweg 3 en 18 of zelfs 21 jaar zich buiten de schoolvakanties naar hun plaats van onderwijs begeven, leidt toch wel tot een dagelijkse volksverhuizing.
Kunnen we ze niet allemaal op de fiets of de bus krijgen? Ach, de vele amechtige pogingen om dat klaar te krijgen zijn al lang niet meer op één hand te tellen. Neen, beste lezer, de oplossing is véél eenvoudiger. Ze is dermate evident dat er tot nu blijkbaar niemand aan heeft gedacht.
Méér scholen. Véél meer scholen. Er moeten gewoonweg in elk dorp en in elke stad veel meer scholen, hogescholen en universiteiten bijkomen. Scholen, hogescholen en universiteiten die op de koop toe het volledige gamma aan vakken en afstudeerrichtingen aanbieden. Ja, u leest het goed. Hét grote voordeel: onze jeugd hoeft zich helemaal niet meer te verplaatsen naar de dichtstbijzijnde centrumstad om zich optimaal op de toekomst voor te bereiden. Want iedereen zal op minder dan een paar kilometer de volledige waaier onderwijsmogelijkheden aangereikt krijgen.
Waartoe dat zal leiden? Dat is evident: minder verre verplaatsingen, of zelfs minder verplaatsingen tout court. En dus veel minder verkeer op de weg.
Maar dat niet alleen: beeldt u zich eens in wat voor kwaliteit ons onderwijs zal bieden! Want meer onderwijsinstellingen betekent natuurlijk ook véél meer lesgevend personeel. Dat is niet alleen goed om de werkloosheidcijfers op te krikken; de omkaderingscoëfficiënt (excuseer mij het vakjargon - dat betekent het aantal leerlingen/studenten per lesgever) zal ook opzienbarende proporties aannemen. Ja, een haast persoonlijke begeleiding van onze jeugd wordt voortaan mogelijk.
Geef toe: met dit plan slaat onze overheid werkelijk flink wat vliegen in één klap: minder files, minder CO2-uitstoot, een vermindering van de werkloosheid en een generatie jongeren die de kenniseconomie van morgen beter dan ooit gewapend tegemoet kan treden. Dat daar nog niemand eerder aan dacht.
Nu, goed. Het idee is er nu - ik laat het verder aan de bestuurders van ons kleine koninkrijk om het verder te implementeren. Geen dank, trouwens: iedereen met een beetje burgerzin denkt vast wel nu en dan eens na over hoe we onze gezamenlijke toekomst vorm kunnen geven, toch?
PS: Als er dan toch íets moet tegenover staan: een functie als decaan van de Vrije Universiteit Koekelare... Dat lijkt me wel wat.
We Are The Same, the new Tragically Hip album, is to be released in North America next April. Am I excited? What do you think? And even more so after reading this album bio by Joseph and Amanda Boyden:
"Recorded in 2008’s year of continental
excess and governmental Spending Gone Wild, The Tragically Hip’s latest
album, We Are the Same, brings its listeners something beyond the
unexpected: actual hope. Gord Downie’s lyrics—backed by a band ripe
with confidence and skill—tackle what we might assume had passed far
under the bridge. Should a first listen be given to a person recently
hatched from a time capsule, or a pod sent from beyond Mars, she might
believe that our essential uniting tenet, faith in humanity, still
exists. We are, indeed, the Same, and when this is recognized, a bit of
that space between us all shrinks.
We Are the Same isn’t only
levity and light, though. The band exposes our black eyes and our
crushes, the struggle of the worker in places as far flung as New
Orleans and Athabaska or as close as a Lake Ontario shore is to the
shore of Chicago. A trio of “Depression Suites” examines people trapped
in menial jobs. Part of the magic, however, is that The Tragically Hip
has never lost its working man’s roots; from their start in the tiny
clubs of Kingston and Toronto and Halifax and Vancouver to the world
stage, Gordon, Paul, Rob, Gord, and Johnny continue to sweat hard, and
the triumphant and often chilling trilogy is an ode to those who keep
the rest of us content.
Several of the tracks address a desire
for escape, possible or not, and most take a look at our sense of self
worth, both as individuals and as a larger community. We’re asked,
point blank: Don’t our First Peoples deserve reconciliation? The Hip is
neither apologetic nor afraid to question the state of our natural
environment, and our internal environments don’t escape unexamined
either. The inability to undo time and the idea of reflection also
appear again and again: how we reflect one another, how the moon
bounces back the light of the sun onto our communal view and our
communal problems, how mirrors give us more than just ourselves.
There’s
melancholy and anger here, driving guitar, and absolutely unforgettable
melody. The Hip, with songs like “Morning Moon” and “The Last Recluse,”
could even have somebody like Stephen Harper humming along in the back
of the limo. The powerhouse legend Bob Rock, once more on the dials,
tunes the words and music of one of our country’s great enigmas and
talents into something completely new and yet immediately recognizable.
This band, a dozen albums and 26 years in the making, shows us once
again not only why they are but who they are, snowshoeing through new
land while sowing seeds for all of us secret musicians and poets and
citizens hungry for a chance. And a change.
They’re
comfortable in their own skin, but the men of The Tragically Hip are
still hungry to explore. With the same heart of the boys who penned and
played “38 Years Old,” the band shows us 20 years later that wisdom
indeed comes with age, and that Heart doesn’t change. Finally, the
album’s cumulative effect is one of genuine comfort—or maybe much
needed consolation. This iconic band, at the peak of its powers, rests
a warm hand on its listeners’ shoulders. Downie speaks to each of us,
individually, and the effect is uncanny. This song is for me. This song
speaks to what I’m going through. I’m actually not alone.
Under the pillow
I can hear you whisperin’ are you going through something?
Well honey are you going through something?
Are you going through something?
Then I – I – I – I I am too
Then I – I – I – I I am too
It’s
all in here, grinding stadium anthems and love songs you want to sing
to your newborn baby. The Hip isn’t afraid to show a soft side, and
we’re all the better for it. This release is a cry for understanding, a
whisper and scream to our world, our country, or communities, and our
families. From the gorgeous and crafted first track to the bold and
elegiac last, The Tragically Hip’s latest gem is something prophetic,
nurturing, and essential. Every listen brings further
understanding—nothing new for a band with decades of depth—but The
Tragically Hip couldn’t have predicted a race’s dream fulfilled, a
choking environment’s gasp at fresh air, a world’s reconsideration of a
continent, without a full measure of faith and hope. It’s for these
reasons this album is bread, water, love. "
The first single, Morning Moon, can already be discovered on the Hip MySpace page. More country-like than your typical Hip sound, but I like it, especially the close harmony and the cello in the mid-section... Is it possible that the moon shining brightly through our kitchen window this morning was a sign?
Graspop Dessel, years before the festival became Graspop Metal Meeting. Line-up (or the part I remember): Björn Again (I kid you not!), Luka Bloom, The Cramps and The Ramones. Glory days... which will never return.
Hardly any Ramone is still alive today, and now Cramps founding member Lux Interior has also entered the great rock 'n roll hall of fame in the sky. Probably looking for bikini angels with machine guns...
